جای همگی دوستان خالی! این سه روز تعطیلی ژولیت و بیتا اومده بودن شیراز البته فقط ۲ روزش رو با

 

من بودند. اما حالی کردیم بسی بسیار خفن... آنچنان که وقتی جمعه صبح رفتند من تمام روز رو

 

خوابیدم تا تنهائی آزارم ندهوقتی این جماعت یک جائی گرد هم بیان دیگه همه اش اوضاع خنده براه

 

است. اما جالب تر از همه اش پنجشنبه شب رانندگی کردن ژولیت در خیابان ستارخان بود که نمیدونم

 

این ملت شیراز چرا براشون اینقدر مهمه که یکی شماره ماشینش تهران باشه!!! مجبور بودیم از اون راه

 

بریم وگرنه عمرا من پنجشنبه و جمعه از اون طرفا پیدام نمیشه. بگذریم. شب برای شام رفتیم ۳۰ توی

 

قدوسی شرقی. نشسته بودیم که غذا آماده بشه که دیدیم ای وای از ترمزهای وحشتناک و نهایتا

 

دختری وسط خیابون. حالت کسی رو داشت که چیزی از دستش افتاده باشه وسط خیابون و بخواد اونو

 

برداره!!! اما دیدم نه انگار تلو تلو میخوره! شک کردم که در حال طبیعی نباشه و ممکنه که مواد مصرف

 

کرده باشه. خلاصه دو تا ماشین ردش کردند ولی سومی مجبور شد که بزنه به ماشینهای پارک کرده و

 

چهارمی هم با بدبختی کنترل کرد. همزمان دیدم یه آقائی داره فریاد میزنه و از کوچه دوان دوان میاد بیرون

 

که احمق چکار میکنی دروغ میگن به خدا دروغ میگن و همزمان دختره رو بغل کرد و برد وسط بلوار. از

 

اونطرف هم پلیس سر رسید. خلاصه معلوم شد که خانوم اوضاع خیلی بسیار زیاد بروفق مرادش نبوده و

 

تصمیم گرفته که خودکشی کنه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! اما معلوم بود که آگاهانه انجامش داده چون

 

مانتو و روسریش رو پوشیده بود و اومده بود بیرون!!! اما حالت هیستریک داشت و من هم عصبانی

 

میگفتم عجب احمقیه!!! () میخوای بمیری برو خودتو از بالای ساختمون پرت کن چرا میخوای جوونای

 

مردم رو بدبخت کنی و کلی هم دلم برای اون آقائی که زده بود به ماشین پارک شده سوخت. البته با این

 

حال میخواستم یه ظرف آب براش ببرم یه موجودی گفت نه نبری ها!!! در این حالت فقط باید کم محلی

 

کرد !!! به خدا من خبیث نیستم! میخواستم آب ببرم!

 

اول اینکه دعا کردم که خدا همه ما رو اونقدر قوی نگهداره که توی سخت ترین شرایط زندگیمون هم

 

بتونیم  اول فکر کنیم و تصمیم های الکی نگیریم و بعد هم کلی شکرش رو به جا آوردم که روزهای

 

خیلی سخت زندگیم رو تونستم با سلامت عقل بگذرونم.

 

دست آخر هم اینکه راهنمائی و رانندگی باید یه علامت دیگه رو هم به تابلوهاش اضافه کنه!!!

 

                                              خودکشی ممنوع!

 

 

 

 

 

 

امشب امیر منصور عزیز ایمیلی برام فرستاده بود که به قول خودش منو به بیست قبل برد و البته اندکی

 

بیشتر!!! ( یه ده سالی!!! ناقابل!) ایمیلی پر از عکسای کتابهای اول تا پنجم و شعرها و متن ها، نوار

 

فیلم و کارتونهای قدیمی که من یادمه اگه دستگاه ویدئو رو توی خونه امون میگرفتن... بماند!!

 

  دفترهای سازمان گسترش بازرگانی! دفتر ۴۰ برگ ۱۵ ریال! مداد شمعی های کرایونز که من هنوز

 

هم دارمشون( البته اگه اسمشون رو اشتباه ننوشته باشم) مداد تراشهای قلبی( از اینا هم هنوز دارم!)

 

و مداد پاک کن های حصیری و مداد های پرچمی!! برچسب های پسر شجاع و خانواده دکتر ارنست و

 

مدرسه موشها و شازده کوچولو. جالبه که هنوز اینا رو نگهداشتم!!!

 

 

امشب یادم اومد که آمادگی و دبستان فردا میرفتم که مختلط بود! یه ناظم بداخلاقی داشتیم که

 

وااااااااااای!  هنوز از یادآوریش یه جوری میشه احوالاتم! توی خیابون فردوسی سر کوچه گمرک. که

 

مثلا نزدیک مامان باشم لباسهائی شبیه همون ارمک های قدیمی که دیگه بهش میگفتن اونیفورم.

 

سفید و خاکستری با کراوات راه راه و موهای پاپیون زده!!!! اما لباسهای ارغوانی رنگ دبستان فروغی که

 

توی مسیر بود منو آنچنان وسوسه کرده بود که هر روز کلی گریه میکردم و دست آخر می انداختم گردن

 

اون ناظم بیچاره!!! ( عجب خباثتی!!! ) تا اینکه مامان و بابام که دیگه طاقتشون طاق شده بود

 

قبول کردن مدرسه منو عوض کنن!!! نزدیک ترین مدرسه کجا بود؟  البته دبستان فروغی!!!  و من توی

 

اون سه سال نه دو سال چه عشقی کردم. بچه شیطونی که ناظمش دوستش داشت اما معلم کلاس

 

اولش نه!!! و کتک میخورد چون حرف ر رو نمیتونست درست تلفظ کنه! اما خوب بود. فرشته بودم ( مثل

 

پسرها که پیشاهنگ بودند.) با لباس آبی و سفید و واکسیل طلائی. تا همین اواخر اون رو هم نگهداشته

 

بودم. معلمم خانوم شرقی بود که تقریبا هر روز با موهای شنیون شده میومد مدرس و دامن میدی و من

 

عاشق شیک پوشیش بودم چون مثل مامانم لباس میپوشید. و خیلی مهربون بود. سال سوم ابتدائی

 

رفتیم بندر لنگه!!!!!!!!!!!!! آی که دوران عشق و حال من شروع شد. دختر شیرازی اومده بود توی اون

 

مدرسه که همه چیز میدونست و مثل خر هم درس میخوند!!!! عاشق معلم کلاس چهارمش بود و

 

سرش رو میگرفتن، ته اش رو میگرفتن خونه خانوم غیبی بود!!! اون معلم نازنین هم همیشه کیکهای

 

خوشمزه اش به راه بود!!!  چون میدونست شاگرد تپلش عاشق کیکهای خونگیه!!! کلاس پنجم و

 

خانوم صنعتی. دوم شدن توی مسابقات علمی استان و امتحانات نهائی. یاد همه آدمهائی خوب و بد

 

اون زمان به خیر. چه هستند و چه رفتند. همه اشون کلی چیزهای خوب به من یاد دادند و من

 

سپاسگذارشون هستم.

 

 

خلاصه اینکه، بزرگترین درسهای زندگیمون رو از کتابای دبستان گرفتیم که البته نمیدونم هنوز هم همه

 

اون چیزای خوب هنوز هم توی کتابا هست یا نه. از بوی ماه مهر، یار مهربان، باران، بخور تا توانی به

 

بازوی خویش، گفتار سعدی، چشمه و سنگ، روباه و زاغ، اشک یتیم، نوروز، خانواده آقای هاشمی و

 

کوکب خانوم که زن پاکیزه ای بود و خاله مرجان که یک مرغدان داشت ...

 

 

یادم میاد که یه لباس صورتی زیر و رو داشتم که جنسش از پارچه بارونی بود. یه چیزی شبیه

 

همین بادگیرهای الان. اونو روزای بارونی میپوشیدم و با موهای لخت و نرم و صاف و لی لی کنان تا خونه

 

میومدم و میخوندم: باز باران با ترانه ...

 

راستی یادتون هست بالاخره تصمیم کبری چی بود؟؟؟