مرجان

خودکشی ممنوع!!!

marjan — Sat, 17 Oct 2009 15:57:19 GMT

جای همگی دوستان خالی! این سه روز تعطیلی ژولیت و بیتا اومده بودن شیراز البته فقط ۲ روزش رو با

من بودند. اما حالی کردیم بسی بسیار خفن... آنچنان که وقتی جمعه صبح رفتند من تمام روز رو

خوابیدم تا تنهائی آزارم ندهوقتی این جماعت یک جائی گرد هم بیان دیگه همه اش اوضاع خنده براه

است. اما جالب تر از همه اش پنجشنبه شب رانندگی کردن ژولیت در خیابان ستارخان بود که نمیدونم

این ملت شیراز چرا براشون اینقدر مهمه که یکی شماره ماشینش تهران باشه!!! مجبور بودیم از اون راه

بریم وگرنه عمرا من پنجشنبه و جمعه از اون طرفا پیدام نمیشه. بگذریم. شب برای شام رفتیم ۳۰ توی

قدوسی شرقی. نشسته بودیم که غذا آماده بشه که دیدیم ای وای از ترمزهای وحشتناک و نهایتا

دختری وسط خیابون. حالت کسی رو داشت که چیزی از دستش افتاده باشه وسط خیابون و بخواد اونو

برداره!!! اما دیدم نه انگار تلو تلو میخوره! شک کردم که در حال طبیعی نباشه و ممکنه که مواد مصرف

کرده باشه. خلاصه دو تا ماشین ردش کردند ولی سومی مجبور شد که بزنه به ماشینهای پارک کرده و

چهارمی هم با بدبختی کنترل کرد. همزمان دیدم یه آقائی داره فریاد میزنه و از کوچه دوان دوان میاد بیرون

که احمق چکار میکنی دروغ میگن به خدا دروغ میگن و همزمان دختره رو بغل کرد و برد وسط بلوار. از

اونطرف هم پلیس سر رسید. خلاصه معلوم شد که خانوم اوضاع خیلی بسیار زیاد بروفق مرادش نبوده و

تصمیم گرفته که خودکشی کنه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! اما معلوم بود که آگاهانه انجامش داده چون

مانتو و روسریش رو پوشیده بود و اومده بود بیرون!!! اما حالت هیستریک داشت و من هم عصبانی

میگفتم عجب احمقیه!!! () میخوای بمیری برو خودتو از بالای ساختمون پرت کن چرا میخوای جوونای

مردم رو بدبخت کنی و کلی هم دلم برای اون آقائی که زده بود به ماشین پارک شده سوخت. البته با این

حال میخواستم یه ظرف آب براش ببرم یه موجودی گفت نه نبری ها!!! در این حالت فقط باید کم محلی

کرد !!! به خدا من خبیث نیستم! میخواستم آب ببرم!

اول اینکه دعا کردم که خدا همه ما رو اونقدر قوی نگهداره که توی سخت ترین شرایط زندگیمون هم

بتونیم اول فکر کنیم و تصمیم های الکی نگیریم و بعد هم کلی شکرش رو به جا آوردم که روزهای

خیلی سخت زندگیم رو تونستم با سلامت عقل بگذرونم.

دست آخر هم اینکه راهنمائی و رانندگی باید یه علامت دیگه رو هم به تابلوهاش اضافه کنه!!!

خودکشی ممنوع!

یاد ایامی...

marjan — Wed, 07 Oct 2009 21:29:18 GMT

امشب امیر منصور عزیز ایمیلی برام فرستاده بود که به قول خودش منو به بیست قبل برد و البته اندکی

بیشتر!!! ( یه ده سالی!!! ناقابل!) ایمیلی پر از عکسای کتابهای اول تا پنجم و شعرها و متن ها، نوار

فیلم و کارتونهای قدیمی که من یادمه اگه دستگاه ویدئو رو توی خونه امون میگرفتن... بماند!!

دفترهای سازمان گسترش بازرگانی! دفتر ۴۰ برگ ۱۵ ریال! مداد شمعی های کرایونز که من هنوز

هم دارمشون( البته اگه اسمشون رو اشتباه ننوشته باشم) مداد تراشهای قلبی( از اینا هم هنوز دارم!)

و مداد پاک کن های حصیری و مداد های پرچمی!! برچسب های پسر شجاع و خانواده دکتر ارنست و

مدرسه موشها و شازده کوچولو. جالبه که هنوز اینا رو نگهداشتم!!!

امشب یادم اومد که آمادگی و دبستان فردا میرفتم که مختلط بود! یه ناظم بداخلاقی داشتیم که

وااااااااااای! هنوز از یادآوریش یه جوری میشه احوالاتم! توی خیابون فردوسی سر کوچه گمرک. که

مثلا نزدیک مامان باشم لباسهائی شبیه همون ارمک های قدیمی که دیگه بهش میگفتن اونیفورم.

سفید و خاکستری با کراوات راه راه و موهای پاپیون زده!!!! اما لباسهای ارغوانی رنگ دبستان فروغی که

توی مسیر بود منو آنچنان وسوسه کرده بود که هر روز کلی گریه میکردم و دست آخر می انداختم گردن

اون ناظم بیچاره!!! ( عجب خباثتی!!! ) تا اینکه مامان و بابام که دیگه طاقتشون طاق شده بود

قبول کردن مدرسه منو عوض کنن!!! نزدیک ترین مدرسه کجا بود؟ البته دبستان فروغی!!! و من توی

اون سه سال نه دو سال چه عشقی کردم. بچه شیطونی که ناظمش دوستش داشت اما معلم کلاس

اولش نه!!! و کتک میخورد چون حرف ر رو نمیتونست درست تلفظ کنه! اما خوب بود. فرشته بودم ( مثل

پسرها که پیشاهنگ بودند.) با لباس آبی و سفید و واکسیل طلائی. تا همین اواخر اون رو هم نگهداشته

بودم. معلمم خانوم شرقی بود که تقریبا هر روز با موهای شنیون شده میومد مدرس و دامن میدی و من

عاشق شیک پوشیش بودم چون مثل مامانم لباس میپوشید. و خیلی مهربون بود. سال سوم ابتدائی

رفتیم بندر لنگه!!!!!!!!!!!!! آی که دوران عشق و حال من شروع شد. دختر شیرازی اومده بود توی اون

مدرسه که همه چیز میدونست و مثل خر هم درس میخوند!!!! عاشق معلم کلاس چهارمش بود و

سرش رو میگرفتن، ته اش رو میگرفتن خونه خانوم غیبی بود!!! اون معلم نازنین هم همیشه کیکهای

خوشمزه اش به راه بود!!! چون میدونست شاگرد تپلش عاشق کیکهای خونگیه!!! کلاس پنجم و

خانوم صنعتی. دوم شدن توی مسابقات علمی استان و امتحانات نهائی. یاد همه آدمهائی خوب و بد

اون زمان به خیر. چه هستند و چه رفتند. همه اشون کلی چیزهای خوب به من یاد دادند و من

سپاسگذارشون هستم.

خلاصه اینکه، بزرگترین درسهای زندگیمون رو از کتابای دبستان گرفتیم که البته نمیدونم هنوز هم همه

اون چیزای خوب هنوز هم توی کتابا هست یا نه. از بوی ماه مهر، یار مهربان، باران، بخور تا توانی به

بازوی خویش، گفتار سعدی، چشمه و سنگ، روباه و زاغ، اشک یتیم، نوروز، خانواده آقای هاشمی و

کوکب خانوم که زن پاکیزه ای بود و خاله مرجان که یک مرغدان داشت ...

یادم میاد که یه لباس صورتی زیر و رو داشتم که جنسش از پارچه بارونی بود. یه چیزی شبیه

همین بادگیرهای الان. اونو روزای بارونی میپوشیدم و با موهای لخت و نرم و صاف و لی لی کنان تا خونه

میومدم و میخوندم: باز باران با ترانه ...

راستی یادتون هست بالاخره تصمیم کبری چی بود؟؟؟

تهران و البته اینبار مشهد!!!!

marjan — Wed, 16 Sep 2009 22:00:04 GMT

سلام جاتون واقعا خالی!!! وقتی امام رضا بطلبه دیگه همه چی با هم جور میشه. رفتیم سه روزه و

برگشتیم. با کلی ماجرا واز همه مهمتر دیدن مریم عزیزم که عکس منو هم اینجا گذاشته!!! رفتید

مشهد یادتون باشه هتل مثلا ۳ ستاره سفیر ستاره هاش تقلبیه و هتل مشهد حتما باعث گرسنگی

مدام و یا سوءتغذیه شما میشه!!! اما خیلی خوش گذشت و من هم که از همه فرصتهام استفاده

میکنم که بخندم !!!

قبل از رفتن به مشهد هم رفتیم نمایشگاه قرآن که اونم جاتون بسی بسیار خالی بود!!! کلی مسئله

پرسیدیم که آخر مسئله بودن و نهایتا ... بماند. در ضمن دنبال ۲ تا مسجد بی بضاعت میگردیم که اگر

کسی میشناسه لطفا معرفی کنه.

اینروزها با رایان که پس فردا برمیگرده ولایت خارجه و رامونای گلم و اعضای خانواده اشون هستم. باز هم

جای همگی خالی فردا شب عروسی!!!! ( متاسفانه اینجا آیکون دست و رقص نداره!!!!) امشب با

رامونا و فرحناز و یکی از دوستانش رفتیم این هایپرمارکتی که یه آقای عرب اینجا باز کرده . ولی واقعا جای

تاسف داره که هیچ ایرانی نبود که بخواد همچین سرماه گذاری بکنه که یه اجنبی بتونه امتیازش رو

بگیره!!!! بگذریم.

سلام تهران...

marjan — Tue, 01 Sep 2009 19:47:15 GMT

بالاخره پریدم تهران!!!! سلام تهران. سلام سپیده نازنینم. سلام آقا مهدی گل که از جمعه تا الان

کلی زحمت کشیدی. و سلام همه دوستای نازنینم. قراره یه یک ماهی اینجا باشم پناه بر خدا!!!!

من که توی شیراز رانندگی نمی کنم اینجا مجبور شدم رانندگی کنم!!! این یعنی ترکوندن!!!

نمیدونم سپیده چطوری جرات کرد با من بیاد ولی خودم همه اش دعا خوندم!!! از بس این پریسا

گفته بود رانندگی توی تهران وحشتناکه!!!! البته به این نتیجه رسیدم که اونه که بلد نیست برونه!!!!

البته خوشحالم که اینجا رو نمیخونه!

روز اول که دست آقا مهدی گل درد نکنه وقتی اومد دنبالم فرودگاه منو برد همه شهر چرخوند. شمال و

جنوب و مشرق و مغرب!!! جای همه خالی! بعد هم که خونه سپیده، از اون روز تا امشب اینقدر

خندیدم که قابل وصف نیست. نپرسید چرا چون نمیشه گفت!!!!

جمع وبلاگ نویس ها هم از دستم رفت!!! یه شب دیر فهمیدم!خلاصه که آقایون و خانوم های وبانه

توجه کنید!

خوب من فعلا باید برم. خیلی چیزا هست که توی همین چند روزه اتفاق افتاده که شنیدنیه!!

غمی که ماندگار است...

marjan — Fri, 07 Aug 2009 17:51:51 GMT

سلام. خوبم!!! اینروزا به یمن اونهمه سفر رفتن و سر خودم رو گرم کردن خیلی بهترم. کلی تمرین کردم

که بازم بتونم بخندم. کلی تمرین کردم تا بازم به یاد بیارم مردم گناهی ندارن که من غمگینم و کلی

تمرین کردم تا بالاخره به خاطر آوردم که من هنوز زنده ام و شاید مامانم و بابام هرگز دلشون نمیخواسته

ته طغاری یکی یه دونه اشون هر چند که همیشه خیلی بهش سخت میگرفتند خنده از لبش دور بشه و

خودش رو زندونی خونه کنه.

تنهائی خیلی سخته مخصوصا که یه طایفه رو بر علیه ات به شورش وادارند و تو مجبور باشی کلی

سکوت کنی و نگاه کنی تا بالاخره همه بفهمند که ای بابا درد این جماعت دروغگو چیز دیگه ای غیر از

دلسوزی برای مرجان و عزیز از دست رفته اش هست!!!

آره تنهائی خیلی سخته. اما من تصمیم دارم حسابی از این تنهائی استفاده کنم. درس خوندن دوباره و

مسافرت و دیدار دوستانی که مدتها ازشون دور بودم تو برنامه است!!! کسی مهمون نمیخواد؟!؟!؟!؟

سفر بعدی تهران!!!

ممنونم از همه دوستان مهربونی که توی این ۴ ماه کمک حال روح آشفته من بودند تا بتونه خودش رو

جمع و جور کنه. دکتر منصورزاده عزیز که امیدوارم خدا فرصتی بده که بتونم همه زحماتشون رو جبران

کنم،پریماه،پریناز،امیر مهربونم،سعید،موسا، دکتر خواجه، ژولیت نازنینم، فریبا، شهاب و خانواده آقای

مجنون عزیزم که از نزدیکترین بستگانم هم بیشتر به من محبت داشتند و دارند و خیلی های دیگه که

واقعا ممنون و سپاسگزارشون هستم و زحماتشون هیچ جوری قابل جبران نیست مثل پسر عمه جان و

خانواده اشون.

خوب دیگه قرار نیست کسی از گریه های دائم و دلتنگی ها بگه به این بهانه که این غم غمی ماندگار

است!!!!

عاقبت کار...

marjan — Fri, 29 May 2009 21:27:18 GMT

اكنون تو با مرگ رفته اي و من اينجا تنها به اين اميد دم ميزنم كه با هر نفس گامي به تو نزديك تر

ميشوم . اين زندگي من است.

برگ و باد

marjan — Fri, 03 Apr 2009 22:00:18 GMT

برگ و باد ترانه ی بهاری را برای تو میخوانند...

پس چرا چشمهایت را باز نمیکنی امیدم؟؟؟

هدیه ای از مرجان نماینده

....

marjan — Sun, 08 Mar 2009 11:54:50 GMT

مامانم پر کشید و رفت.

برباد رفته

marjan — Sun, 01 Mar 2009 10:21:08 GMT

پشت ماشینه نوشته بود:

به یاد آرزوهای برباد رفته ام سکوتی کرده ام بلندتر از فریاد!

!!!Mother Teresa

marjan — Thu, 26 Feb 2009 22:52:12 GMT

Life is an opportunity, benefit from it.

Life is beauty, admire it.

Life is bliss, taste it.

Life is a dream, realize it.

Life is a challenge, meet it.

Life is a duty, complete it.

Life is a game, play it.

Life is a promise, fulfill it.

Life is sorrow, overcome it.

Life is a song, sing it.

Life is a struggle, accept it.

Life is a tragedy, confront it.

Life is an adventure, dare it.

Life is luck, make it.

Life is too precious, do not destroy it.

Life is life, fight for it.

Mother Teresa